Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat

08-09-2020 | 15:00

Dat is wat ik vorige week zelf heb mogen ervaren toen ik voor Sophietje de eerste voetstappen op het Pieterpad zette.

Waarvan ik in eerste instantie dacht dat het een makkelijk ‘recht toe recht aan’ te volgen pad zou zijn, veranderde in een mum van tijd in een ‘krijg het heen en weer’ weg. Mijn mooi bedachte plan, om in 4 weken solo van Noord naar Zuid over het Pieterpad te gaan lopen, sneuvelden al binnen 5 dagen.

Zo liep ik geen enkele dag solo, volgde ik niet volgens het boekje de uitgezette route, zat ik meer in een auto dan dat ik liep en behaalde ik niet het aantal benodigde kilometers om van de sponsorloop, binnen het door mij gestelde tijdslimiet, een succes te maken.

Een te zwaar beladen rugzak en de spiksplinternieuwe hi-tec slaapmat die in de eerste nacht in mijn tentje onder mij leeg liep, waren voor mij de druppel.

Al buffelend op het prachtige met paarsgekleurde hei begroeide Balloërveld, kwam ik vorige week maandag bij de aanblik van zowel nog een laatste streepje water in de fles als een laatste streepje batterij van mijn telefoon, tot de conclusie dat ik ongezond en onveilig bezig was. Het voelde niet goed. Zo kon ik niet verder gaan en ik nam resoluut het besluit om te stoppen.

Op het terras van een gesloten pannenkoeken restaurant in Gasteren, belde ik met mijn laatste streepje mijn ouders die in Groningen wonen: ‘mam, pap, mijn batterij is bijna leeg, ik ga voor nu even niet verder met mijn reis. Het is te zwaar. Kunnen jullie me komen ophalen?

Na een half uur draait mijn vader de parkeerplaats op van het restaurant. De zware rugzak leggen we in de kofferbak en we rijden door het Drentse en Groningse landschap terug naar huis. We spreken samen over het goede doel voor Sophietje, over de wandelingen die ik samen met mijn man, mijn moeder en mijn vader de drie dagen ervoor maakte, het gastvrije onthaal van Anneke Grootonk die mij een rustplekje op het Pieterpad aanbood, waar ik kon bijtanken en ik mijn tent op mocht zetten en over het mooie landschap waar de voetsporen van mezelf, mijn ouders en grootouders liggen en die toevallig zo nu en dan spontaan het Pieterpad kruizen.

In de auto houd ik me groot. Ik baal dat het me niet gelukt is, had het zo graag anders gewild. Hoe mooi zou het geweest zijn als ik door het inzetten van mijn tomeloze energie, een bijdrage kon gaan leveren aan het vervullen van Sophietje wens; een transportcouveuse voor de allerkleinsten.

Dat die ‘tomeloze’ energie in de loop der jaren inmiddels toch al wat is afgenomen, was ik van mezelf niet erg bewust. Ik ben niet meer zo snel, kan niet meer zo snel en wil ook niet meer zo snel. Dat is mij nu wel duidelijk geworden.

 “Je hebt een wijze beslissing genomen” zegt mijn vader. ‘Je hebt je best gedaan, meer als dat kun je niet doen’.

 Ik knik en zucht. ‘Ja pap, op deze manier ga ik het niet redden. De te zware rugzak en het lekke slaapmatje zijn geen weldaad voor mijn lijf. Om het doel, de wens voor Sophietje in vervulling te laten gaan, zal ik mijn plan moeten gaan bijstellen.

Hoe het anders te gaan doen, dat gaan wij, mijn broer en ik, dit komend weekend eens uitvogelen, als wij samen drie dagen het Pieterpad vervolgen vanuit Millingen aan de Rijn.

 

 

 

Lieve donateurs, familie en vrienden en belangstellenden, dank voor jullie support, steun en hulp tot zover. Zonder jullie was de eerste ECHTE stap op het pad niet gezet!

De tussenstand voor JijBeweegtMij staat nu op € 505,00

Met 10% van ons streefbedrag een prima begin. Maar er mag nog best een beetje meer bij.

 

Help je ook mee?

Wij hopen dat wij op jouw steun mogen rekenen zodat de mini-intensive care op wielen kan worden aangeschaft.

Al vast heel hartelijk dank!