JijBeweegtMij

Esther Butter

Nog te gaan

Normal da5fb56567290e040caf86c38dbbbe839c3c3d05
Qr
van totaal € 1.500 (17%)

27 dagen op ‘vrije voeten’ op de Moeder aller wandelpaden - Het Pieterpad

Als er één ding is wat ik van mijn moeder heb geleerd, dan is het wel hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen.

Op de momenten in het leven dat ik in spagaat dreig te vallen, ik voor de keuze kom te staan, is het zij of ik, dan denk ik altijd terug aan haar wijze woorden: ‘Esther, laat jou het nooit zo ver komen, als dat ik het heb laten komen’.

Een jaar en een maand nadat ik geboren werd. Beviel mijn moeder na een zwangerschap van 36 weken van haar zoon, mijn broertje. De eerste dagen in de kraamkliniek leek alles goed te gaan met hem, maar na 4 dagen kreeg hij ademhalingsproblemen. Een kinderarts bracht hem, eigenhandig en halsoverkop, in een grijs kistje met een zuurstofflesje daaraan naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Mijn moeder bleef ‘overvallen’, als bevroren in de tijd, met lege handen achter. Dit moment zou allesbepalend zijn voor de rest van haar leven: ‘Esther, ik draag het nog altijd met me mee. Ik heb het nooit los kunnen laten’.

Zo klein als ik was, heb ik van het hele voorval niets bewust meegemaakt. Maar onbewust voel ik in mijn lichaam, mijn moeder haar onmacht, schuld, schaamte en verdriet. Als ik er aan denk, krijg ik een brok in mijn keel, houd ik mijn adem in en zet ik mij schrap voor het volgende onbekende wat er zich aandient. Deze intense overspanning, is de gemeenschappelijke deler tussen mijn moeder en mij, geworden. Haar pijnlijke ervaring, is mijn pijnlijke ervaring.

Pijn is niet fijn, en net zoals ieder mens ga ik liever van de pijn weg dan dat ik er naar toe ga. Als een perpetuum mobile, een denkbeeldige machine die voor eeuwig blijft lopen zonder toevoeging van energie, beweeg ik mij af van wat meeste aandacht behoeft. En dat is tot stilstand komen om eerst alle aandacht en liefde aan mezelf te geven. Vanuit deze daad van zelfliefde kan ik daarna daad- en veerkrachtig weer verder.Door eerst te investeren in zelfliefde, kan ik liefde en zorg weggeven.

Het leven is helaas niet altijd rozengeur en maneschijn, een gezonde baby en een gezonde moeder zijn helaas geen vanzelfsprekendheid. Hoe vervelend en verdrietig het ook is, op sommige situaties heb je geen invloed.

Waar je wel invloed op hebt is hoe met de situatie om te kunnen gaan. Het klinkt misschien simpel, maar dat is het zeker niet. Ik vind het nog steeds een behoorlijke uitdaging om mezelf op de eerste plaats te zetten en voor de zaken waar ik me zo betrokken bij voel, hulp te vragen.

Op 17 juni jongstleden vierde Sophietje in het Sophia Kinderziekenhuis haar verjaardag. Haar grote wens is een Mini Intensive Care op wielen. Deze speciale transportcouveuse is voorzien van allerlei apparatuur waarmee intensieve zorg verleend kan worden. Het biedt een warme en veilige omgeving voor kwetsbare baby’s, die vanuit streekziekenhuizen in Zuid-Holland, Zeeland en een deel van Noord Brabant naar Rotterdam komen om de specialistische zorg te krijgen die ze nodig hebben.

De intensieve zorg die de baby krijgt is nodig voor de beste kans op een gezonde toekomst voor de voor zowel de baby als voor de moeder. Want hoe raar het misschien ook klinkt, op het moment dat de moeder er op kan vertrouwen dat haar kind in veilige handen is, het de beste zorg krijgt die voorhanden is, maakt het voor haar de weg vrij om los te laten en met liefde de aandacht eerst op zichzelf te gaan richten.

Voor deze mini en maxi intensive care, en daarmee de allerbeste start van een gelukkig leven voor moeder en kind, wil ik mij met hart en ziel gaan inzetten. De transport couveuse moet er gaan komen!

Van 28 augustus tot en met 23 september zal ik de stoute schoenen aantrekken en met mijn zak op de rug, het Pieterpad gaan lopen.

Met 490 km is dit de langst aaneengesloten wandelroute die van het uiterste Noorden naar de verste zuidpunt van Nederland loopt en zal mij in 27 dagen van Pieterburen Groningen naar de Sint Pietersberg bij Maastricht.

Tijdens mijn reis hoop ik met de zon op mijn gezicht, het goede te gaan zien, het goede te gaan doen en het goede te gaan ontvangen.

Help jij mij mee om uit onvoorwaardelijke liefde Sophietje te geven, wat ze zo graag wil?

Voor de aanschaf van de mobiele intensive care is nog een bedrag van 6.000,00 nodig.

Een aanzienlijk bedrag om binnen een korte tijd op te halen. Ik kan dat niet alleen, daar heb ik jullie hulp en steun hard bij nodig. Loop met me mee, samen zijn we een.

Alvast hartelijk dank!

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
30-07-2020 | 21:49 Esther, ook ik had een klein broertje, Paultje. Hij is 59 jaar geleden, de derde dag na zijn geboorte overleden. Voor mijn ouders onverwachts. Ze konden er niet mee omgaan. Mijn moeder heeft het kindje zelfs nooit meer gezien. Ik heb onbewust van alles gevoeld en daar zelf een overtuiging uit gehaald dat ik ‘niet goed genoeg was’. Zijn overlijden heeft een grote invloed gehad op mijn leven en dat van mijn kinderen. Ik geef voor mijn broertje Paul, nu een sterretje in mijn hart. Ps, wanneer je aan de laatste etappes begint, heb ik een logeerkamer voor jou! Ik woon nl bijna langs de route. Je bent van harte welkom!
22-07-2020 | 07:06
22-07-2020 | 00:11
21-07-2020 | 08:53
21-07-2020 | 08:16 Ik vind Esther al een kanjer en het fonds waar ze voor loopt is ook heel waardevol.